Het jaar 1985 was voor iedereen op Curaçao het begin van een periode waarin men diep moest gaan nadenken over de toekomst. Mijn voormalige werkgever, Shell, had aangekondigd de raffinaderij op Curaçao in september 1985 te zullen gaan sluiten. Het hele eiland was ondersteboven. Misschien kwam het bezoek van de familie Apolinario aan mij thuis op het juiste moment. Op hun aandringen ben ik teruggegaan naar Bonaire. Ze bezaten daar een hotel en boden me een contract aan. Ik zou er gaan werken als entertainer. Mijn weekendhuis op Bullenbaai en het lapje grond op Santa Catharina zette ik te koop en ik vertrok naar Bonaire. Mijn eerste optreden in Hotel Rochaline was op 30 augustus 1985 onder muzikale begeleiding van Tipico Boneriano. De kranten stonden bol van mijn optreden en kondigden aan dat er op 27 of 28 september een herhaling zou plaatsvinden. Ultimo Noticia schreef in zijn editie van 30 september 1985: 'Ondanks het feit dat er op die avond verschillende feesten werden gehouden op het eiland, was Patio Lisboa helemaal vol mensen die speciaal waren gekomen om naar het Bonairiaans idool William Anthony te kijken en hem te horen zingen. Het had in eerste instantie erop geleken dat het optreden van William Anthony weinig mensen zou trekken in verband met de andere feesten die er waren en ook wegens het feit dat de Patio al vol was en er zelfs extra stoelen bij gezet moesten worden voor de laatkomers. Zowel binnen als buiten op straat kon men het optreden van William Anthony volgen.' In een interview met dezelfde krant in september 1985 vertelde Suzy Apolinario: 'Op aandringen van de vertegenwoordiger van het Bonairiaanse Bestuurscollege op Venezuela, Fabian de Caso, haar vader en haarzelf werd contact met hem gezocht om entertainment voor het hotel te verzorgen. (...) Het is de bedoeling om William naar onder andere Venezuela te laten gaan voor optredens.' Maar de directie van Hotel Rochaline liep vooruit op de zaken. Het contract met hen werd ontbonden en ik vertrok naar het buitenland. Ik ging een paar keer naar Santo Domingo, waar Christian Jimenez van het blad El Nacional een artikel over me heeft geschreven in de rubriek Galeria 9 februari 1986 onder de kop: 'Beroemde artiest komt naar het land op zoek naar arrangementen voor merengues.' Daar heb ik ook een paar theateruitvoeringen bijgewoond. En ik was te gast bij de uitreiking van 'El Casandra' in Cine Theatro Olympia in Calle Palu Incado in de buurt van El Conde. Daarna ging ik naar Venezuela op bezoek bij een vriend van me. Vervolgens zette ik mijn vakantie voort in Europa. Ik vloog naar Curaçao terug en stapte daar op het vliegtuig naar Amsterdam. Ik had een gevoel dat het voorgoed zou zijn. Het was moeilijk afscheid te nemen. Tranen kwamen in mijn ogen toen ik de vertrekhal in moest. Maar er was geen terug meer. Mijn paspoort was al bijna door de migratiecontrole. Bovendien, achter me stond nog een rij mensen die door dat hekje moesten. Het vliegtuig KL 781 bestemming Amsterdam steeg op omstreeks 18.40 uur. Rond diezelfde tijd werd een interview met me op Radio Korsou FM uitgezonden. Dat was op de vooravond van mijn vertrek opgenomen door de zoon van Eddy Pieters Heiligers in de Penthouse van het Curaçao Plaza Hotel & Casino onder genot van een cocktail special en de pianomuziek van Lito Scarso.