Leo, de man van Henny, had een paar kopieën gemaakt van de uit Curaçao meegenomen krantenknipsels. Ik had een paar foto's bijgevoegd en me ingeschreven bij castingbureaus. Het duurde nog even voordat ik een rol kreeg in een televisieserie. Een figuratenrol in 'Goede tijden, Slechte Tijden'. Ok, zonder tekst. Maar doet er niet toe. Van een casting director heb ik begrepen dat men nog niet zo gewend was met gekleurde mensen op de televisie en zeker niet met een vreemde accent. Dit wwas rond 1990. Zelf beschouw ik mijn verschijning zonder tekst op de televisie als een bijdrage aan het toelaten van allochtonen op het televsie-scherm. Later volgden er nog meer; zoals Prettig Geregeld, Bureau Kruislaan en het was zeker een enorme ervaring naast de Engelse akteur,Sir John Gielgud, te mogen figureren. Dit gebeurde in een film van Peter Greenaway, The Tempest, geschreven door William Shakespeare. Eveneens in de engelse televisie detectiveserie, Van Der Valk 1, was ik van de partij. Gaandeweg kon ik ook in bezit komen van een paar orkestbanden. Daarmee kon ik naar hartelust kon oefenen. Voor mij was het meedoen aan een talentenjacht een geschikt middel om de orkestbanden uit te proberen. En het balletje ging rollen. Van overal in het land kreeg ik uitnodigingen om me in te schrijven voor talentenjachten. Met een paar heb ik meegedaan. Daarnaast werd ik ook gevraagd voor een optreden op feesten en partijen. Na afloop kreeg ik kusjes, bosjes bloemen en andere cadeaus mee naar huis. Soms wilden vooral de meisjes een handtekening op hun wangen en armen. Van een stel kreeg een rondleiding in de Bollenstreek aangeboden. Daar waar de bollen in allerlei kleuren bloeien. Het is ook weleens gebeurd dat ik in een zaal aankwam en daar een huis, tuin en keuken stereo-installatie aantrof waarop ik zou gaan zingen. Nou, het was lachen! Gelukkig was ik niet afhankelijk van inkomsten uit optredens. Mijn eigen levensonderhoud voorzag ik door bij een werkgever te werken. In mijn vrije tijd ging ik op pad om te zingen of voor een televisieopname. Hoe dan ook, ik vond het allemaal leuk.

In de Echo, een Amsterdams huis-aan-huis-blad las ik, dat er in de Anthony theater in Amsterdam een songfestival van het levenslied zou worden gehouden op 7 en 8 maart 1987. Navraag maakte me duidelijk dat het levenslied (smartlap) een typisch Nederlandse cultuur is. De deelnemers moesten bij dat festival twee Nederlandstalige liedjes zingen. Puur toeval dat ik Oh, Amsterdam Wat Ben Je Mooi van Manke Neelis (1920-1993) kende. Ik heb het ook een paar keer in een bar op het Rembrandtplein hoek Halvemaansteeg gezongen. Maar dat lied had ik voor het eerst gehoord toen ik in Amsterdam-Oost woonde. De eerste paar dagen dat ik daar woonde, werd in een CD-winkel onder me steeds weer een bandje afgedraaid met Amsterdamse liedjes. Bijna de hele dag klonk die muziek door een luidspreker voor de deur van de zaak. Het leek wel een soort welkomstserenade. Op een dag had ik dat bandje gekocht. Zodoende had ik een Amsterdamse smartlap voor die avond. Voor een tweede nummer moest ik wat verzinnen. Hoe ik op het idee ben gekomen om Strangers In The Night te vertalen, weet ik niet meer. Over mijn optreden schreef Gerrit den Ambtman in het Algemeen Dagblad van dinsdag 10 maart 1987 onder de kop: 'Een songfestival op de Walletjes. (...) William Anthony ontstijgt de voorronde wel. De vorig jaar van Curaçao naar Nederland gekomen zanger heeft een eigen vertaling gemaakt van Strangers in the night van Frank Sinatra: Vreemden in de nacht. De ellende rond het Centraal Station is in deze bewerking niet te overzien. In het tweede nummer stelt hij orde op zaken. Oh Amsterdam, wat ben je mooi, van Manke Neelis, zingt hij met warme stem. Als hij een dag later voor de eindstrijd moet aantreden blijkt hij zijn muziekbandje vergeten. Hij rept zich terug naar huis en is nog op tijd terug om Vreemde in de nacht nogmaals te laten rondscharrelen. Een tweede nummer heeft hij ditmaal niet, omdat hij geen muzikale begeleiding heeft. Dat pikt de jury niet. Een accordeonist in de zaal biedt uitkomst. Ongerepeteerd blijft de schuchtere debutant Amsterdam mooi vinden. Hij oogst toch nog een eervolle vermelding. (...) Het publiek blijft echter gewillig, ook als William Anthony voor de tekst van zijn Vreemde in de nacht blijft spieken.' Toen ik dat artikel in de krant las, voelde ik me wel een beetje gevleid. Ik wist niet dat er in de zaal een journalist zo aandachtig naar me zat te kijken en luisteren. Ook de jury, bestaande uit voorzitter Dick Nooy (ex Volkstoneel), Lou Polak, Martin Brosius en Marika Nardie, had een leuk commentaar. Dick Nooy: 'Die maakt een volkomen relaxte indruk. Die staat op zijn poten, die pakt echt het publiek in, maakt contact met het publiek. In het tweede nummer, eh, dat liep ook erg goed, ondanks, en dat is de reden van de eervolle vermelding, ondanks dat er geen tweede nummer voorhanden was en dus zomaar een begeleider uit het publiek werd gepikt om een lied dat helemaal nog niet zo goed gekend was toch ten gehore te brengen. Die heeft een eervolle vermelding en dat is William Anthony.' Het was zeker een hele eer.

Maar het bleef niet alleen tot een eervolle vermelding. Enige weken later werd ik door de eigenaar van de theater gebeld met de mededeling dat er een platenmaatschappij met mij wilde praten. Ik ben naar de afspraak gegaan en het bleek dat er een tandarts, die mijn optreden heeft gezien, een platenlabel had. Hij wilde proberen een 45 toerenplaat van mij op te nemen. Het lied was al klaar; Mi Lobi Amsterdam. Alleen de arrangementen moesten nog gemaakt worden. Het werd een vlotte, swingend samba-achtige muziek gespeeld door een paar top studiomusici, zoals Eddy Conrad op percussie en Hans Jansen op piano en keyboard. Nick van Gasteren, de tandarts, nam de gitaarparty voor zijn rekening en paar meiden, die voor zessen 's avonds thuis wilden zijn, zongen de koor. Een fluitist kwam speciaal voor de solo gedeelte. Na een paar dagen oefenen met de orkestband, kon ik het lied gaan inzingen. Wij hebben een prachtige demo gemaakt in de Fendal Sound Studio. In de tussentijd heb ik me bij de Anthony theater aangesloten. Telkens was ik te gast tijdens het cabaretprogramma Jordaan-Café. In dat programma heb ik op de Uitmarkt en elders in het land opgetreden, waar ik Mi Lobi Amsterdam regelmatig live ten gehore bracht. De plaat is niet uitgekomen, maar Radio Amsterdam heeft later nog een gingle van gemaakt. Aan die stunt gaf De Echo wekenlang bekendheid: "Mi Lobi Amsterdam" elkedag op Radio Amsterdam te horen.' In zijn driedelige pak artikel schreef Herman Schiering verder, 'William Anthony: een verademing. (...) Wie de bijzonder warme en innemende stem van William Anthony eenmaal heeft gehoord, heeft die voorgoed in zijn geheugen geprint. In een tijd vol drukdoenderij in de popmuziek klinkt zijn vriendelijke geluid als een verademing. Via de kersverse hoofdstedelijke omroep Radio Amsterdam is William regelmatig te horen met 'Mi Lobi Amsterdam' (Ik Hou Van Amsterdam) dat bij wijze van herkennings-tune op de kabel en via de ether wordt gelanceerd.' Ook dit keer ging dat golf van publiciteit niet onopgemerkt voorbij. In een uitgaansgelegenheid liep ik tegen een groep journalisten op. Of was het juist omgekeerd? Na het benodigde kijk en luister spel kwam ik erachter dat ze reporters waren. Het verbaasde mij wel toen een van hun zei: 'ik heb jouw foto in de krant gezien.' Het was Ruud, de fotograaf van De Telegraaf. Hij was tevens voorzitter van een boksvereniging op de Albert Cuypstraat, 'de Cuyp'. Bij een andere gelegenheid stelde hij mij voor aan de secretaris van de vereniging. Er volgde een uitnodiging om op de finale van het kampioenschap van Noord-Holland in het Zonnehuis op te treden. In haar rubriek Amsterdam sport van 31 maart 1992 begon Nieuws van de Dag met: 'Mede dank zij het entertainment van de zanger William Anthony heerste er een vrolijke stemming in het Zonnehuis. In deze sfeer (...) Daarna heb ik ter gelegenheid van de vijfde lustrum van de boksteam Albert Cuyp, tijdens een diner in de zaal zelf opgetreden.

Het was een zomerse middag toen ik op een terras in een winkel-centrum in de Bijlmer zat. Een passant die ik al een tijd van gezicht kende, zei met me te willen spreken. Maar liefst thuis, want het zou belangrijk zijn. Ik vond het best en maakte een afspraak voor het weekeinde. Hij kwam om klokslag twee bij me thuis, in gezelschap van een man. Ze bleken leden van de Progressieve Migranten Vereniging te zijn. Uit hun verhalen kon ik concluderen dat ze mij al een tijdje in het vizier hadden als een mogelijke kandidaat op een verkiezingslijst. Voor mij zou dat een nieuwe ervaring worden en ik vroeg om bedenktijd. Ik wilde precies weten hoe de vork in de steel zat. Opkomen voor migrantenbelangen, leuk, maar op welke wijze. Ik besloot uiteindelijk me kandidaat te stellen voor de deelraad- verkiezing (1991) in Amsterdam Zuidoost. Ik werd tenslotte niet gekozen, maar hield er veel contacten aan over.

Na Mi Lobi Amsterdam, bleef ik me bezig houden met pogingen een CD uit te brengen. Ik had zelfs een contract getekend met een manager. Maar al snel bleek dat hij het niet aankon en dat ik zelf maar het initiatief moest nemen. Oscar Harris kende ik al een tijdje en hij was bereid een paar orkestbanden van zijn eerdere produkties uit de doos te halen. Dus dat probleem was opgelost. Bleef nog over de financiering. De opgedane contacten zouden nu goed van pas komen. Ik sprak met een paar van hen. Een raadslid en voormalig onderwijzer, Jan de Jonge, zag er wel heil in. Het kan op opportunisme lijken. Een medemens met een positieve denkvermogen, zal het eerder beschouwen als een gezond manier van met elkaar omgaan in deze samenleving. In dat licht kwam de financiering voor elkaar. De studio-opname kon beginnen. Het mooiste van de CD was, dat er ook een goed doel mee gesteund werd. De vrouwen in het Stadsdeelraad waren al een tijdje geld aan het inzamelen voor de aanleg van een speeltuin in de Bijlmer. Zij konden de CD verkopen en de opbrengst zou ten goede komen van het te bouwen speeltuin. Deze speeltuin kreeg later de naam Fort Kraaiennest. Iedere politieke partij in Zuidoost heeft een brief ondertekend naar de diverse schoolhoofden, in het stadsdeel, om aan de actie enige ruchtbaarheid te geven. De plaatselijke media heeft daaraan ook hun medewerking verleend; De Nieuwe Bijlmer: 'Alle kinderen in Zuidoost op de hoes van een CD. Zanger William Anthony heeft een nieuwe CD gemaakt.

Behalve de toen heersende rare politieke klimaat in het stadsdeel heeft dat tragedie ook impact gehad op de actie met de CD. De presentatie van de CD in een buurtcafé had een somber karakter. Eigenlijk uit piëteit had het afgelast moeten worden. Maar de presentatie zou ook voor een beetje afleiding kunnen zorgen. Want het leven moest gewoon door. De Echo schreef in zijn editie van 4 november 1992: 'Speeltuinactie met William Anthony's cd van start. De eerste 1000 cd-singles van William Anthony zijn van de persen gerold en in de verkoop gebracht. Het is de bedoeling dat heel Zuidoost met de Sinterklaas en/of Kerst in de gelegenheid is om nu eens een ander cadeautje naast de chocoladeletter of de fles wijn te krijgen, aldus het comité dat zich ten doel stelt f 100.000,00 in te zamelen. (...) De politici in Zuidoost hebben zich enthousiast achter William gesteld en raadsbreed een brief ondertekend.' Ondanks het inzet van alle betrokkenen kon dat doelstelling niet gehaald worden. 'Het is niet prudent om in die hectische tijd met de compact disc te gaan venten. Alles verliep daardoor aanzienlijk trager dan gehoopt en verwacht', schreef het 'comité' in een brief. Het 'comité' zou met de CD fondsen gaan werven voor de speeltuin. Met een heel klein beetje tamtam is de CD toch aan de man gebracht. In het begin gingen de CD's als warme broodjes over de toonbank zodat er zelfs nog meer bijgemaakt moesten worden. '...om nog voor de komende feestdagen aan de vraag te kunnen voldoen', liet het 'comité' weten. Het leek erop dat het een wedstrijdstrijd zou gaan worden wie de koploper zou zijn bij afname van aantal CD,s. In een publicatie van De Echo van woensdag 11 november 1992 zei Pierre Heuft dat hij het niet op hem laat zitten. En hij kocht er 200 stuks. 'Het is niet alleen een prima actie, maar het geeft ook de mogelijkheid om met de feestdagen een leuk cadeau weg te geven. Ik ben benieuwd wie volgende week de koploper zal zijn, want met de honderden bedrijven in de buurt moet deze speeltuin-actie natuurlijk een geweldig succes kunnen worden, aldus Pierre Heuft van Café Restaurant Het Oude Gasthuis bij het Academisch Medisch Centrum(...) Samen met hem pronkte raadsvrouw Gerda Swart dik in beeld op de foto in de krant. In de tussentijd waren de andere raadsvrouwen aan het ruzieën om ook op de foto te staan. In het algemeen werd mijn initiatief met enthousiasme ontvangen. In het oosten van het land had ik diverse promotieoptredens op de radio. Met andere radio-omroepen had ik een interview en verschillende bladen hebben een artikel geschreven. Hoewel de reacties op de CD ontzettend goed waren, had ik een gevoel dat het beter had gekund. Dat er een vliegtuig was neergestort waardoor alles anders is gaan lopen dan verwacht, daar kon niemand iets aan doen. Dus de enige oplossing om dat persoonlijk gevoel te bevredigen was een nieuwe CD uit te brengen.

Maar in de tussentijd had ik hier en daar een paar optredens. Merendeels binnen de Antilliaanse kringen. Zo trad ik op tijdens de feestelijke uitreiking van Nederlandse Antillen Prijs in het Wassenaarse motel De Bijhorst. 'Nadat de Antilliaanse zanger William Anthony enige hartverscheurende liefdesliederen ten gehore had gebracht, hield Tweede-kamerlid Erica Terpstra een speech', schreef Stan Huygens in zijn journaal van 1 februari 1994 van De Telegraaf. Aan het 40-jarig bestaan van het Statuut, heeft het Vriendengenootschap Nederland-Antillen een ruime aandacht aan besteed. Dat gebeurde door het organiseren van een aantal 'Statuut-avonden' in verschillende steden. Ik deed mee met deze 'Statuut Tour' door het land. En zong natuurlijk ook het lied 'Bonaire', die op mijn nieuwe CD zou komen. Het heeft enige tijd geduurd voordat deze uitkwam: Music From Bonaire(februari 1998); Un saludo kordial i musikaal for di Bonaire; Een muzikale groet uit Bonaire. In een poging de muziek van de Antillen meer toegankelijk te maken. Mede door economische toestanden en vooral de sterke invloed van muziekstijlen uit naburige landen, bleef de uitvoering van onze smeltkroesmuziek (musika crioyo) beperkt tot bij bijzondere gelegenheden. Dus ik nam de tijd om een bijzonder CD uit te brengen. Ik beschikte over die artistieke vrijheid om zelf te bepalen wat opgenomen zou gaan worden. Dus koos ik voor een paar liedjes uit de koloniale tijd. Ik had er geen moeite mee. Ik zie het zo dat mede dankzij de inzet van mijn voorouders het Koninkrijk Der Nederlanden een basis voor de economie heeft gekregen. Vanuit Bonaire werd o.a. zout naar het buitenland geëxporteerd. Maar dat was niet de enige reden waarom ik die keuze heb gemaakt. Het steeds meer groeiende besef van een eigen culturele identiteit, had daar ook een rol in gespeeld. Met de CD kon er een gestalte aan gegeven worden. De single heeft me zeker niet rijk gemaakt. Maar heeft wel z'n doel getroffen. En dat was promotie. Ik heb gehoord van mensen die in hun auto spontaan langs de weg bleven staan als ze plotseling het lied Bonaire, een compositie van Boeis Haile, op de radio hoorden. En niet te vergeten de bellers. Veel telefoontjes heb ik gekregen van mensen die hun waardering wilden uiten.

Het Bestuurscollege van Bonaire had me uitgenodigd voor een optreden in Nord di Salinja tijdens Dia di Bonaire (6 september 1998) op het eiland. Ik vond dat enig, een ware erkenning van mijn artisticiteit. Behalve een optreden tijdens Dia di Bonaire had ik nog een paar optredens, onder andere bij Hotel Plaza Resort & Casino. Dagblad Amigoe 9 september 1998:'William Anthony weer even thuis. (...) William Anthony's optreden afgelopen zondag was op speciaal verzoek van het Bestuurscollege. De zanger blijft nog enkele dagen op Bonaire. Op 11 en 12 september zal hij om elf en twaalf uur 's avonds optreden in het casino van het Plaza Resort Bonaire'. En ook interviews op de radio. Buiten een uitzending om brak de poot van de stoel, waarop ik zat. Het was in de studio van Radio Voz di Bonaire. We hebben enorm gelachen. Lang daarna kreeg ik nog een faxbericht daarover. Ik stuurde een bericht terug dat hopelijk de stoel inmiddels een houten poot heeft gekregen, zodat ik volgende keer meer comfortabel zal zitten. Zolang ik nog bezig ben met mijn muziek bestaat de kans dat ik weer te gast mag zijn bij Feliciano. Misschien met een volgende CD. Het maken van een CD is op zich heel simpel. De toetertjes en belletjes daaromheen maken het moeilijk. Hoe zorgvuldig mogelijk je ook te werk gaat bij het voorbereiden, later kan er toch een probleempje ontstaan. Zeker als het om geld gaat! Maar toen het zover was, hebben vele sponsors zich aangemeld voor de financiering van de CD. Voor mijn gevoel had ik alweer een mijlpaal bereikt en ik heb me ook gerealiseerd dat geduld bijna de schoonste zaak van de wereld is. De presentatie vond plaats in het Antillenhuis. De voormalige Gevolmachtigd Minister van het Kabinet van de Nederlandse Antillen, drs. Carel P. de Haseth, nam het eerste exemplaar in ontvangst. Volgens een persbericht van het Kabinet van de Gevolmachtigd Minister was Music from Bonaire een uitstekende gelegenheid om kennis te maken met een uniek stuk muzikaal verleden van de Nederlandse Antillen. Een aantal Bonairiaanse handelsfirma's, Stichting Forsa Amsterdam en Zuid-Holland, het Antillenhuis, Banco di Caribe, Bonaire Trading Company en Maduro & Curiel's Bank hebben financieel aan de realisatie bijgedragen. Verder ben ik een aantal personen en organisaties zeer erkentelijk voor hun bijdrage: het Vriendengenootschap Nederland-Antillen, de Kamer van Koophandel Bonaire, frater Aurelio Verbunt en Diana Lebacs, om slechts enkelen te noemen.

Tijdens mijn zoektocht naar liedjes voor de CD stuitte ik op een dubbel albumpje van 45-toerenplaten: 'Een Herinnering aan de Nederlandse Antillen.' Er stond geen datum op, maar vermoedelijk gaat het om een produktie uit begin jaren zestig. Het procédé was in handen van Sonopresse-Rotterdam en de Regeringsvoorlichtingsdienst Nederlandse Antillen werkte aan de samenstelling. Aan de binnenkant van de hoes stond een tekst waarvan ik een deel citeer: 'Een duidelijke groei van het eigen Antilliaanse gezicht is in het kunstzinnig-culturele facet van het gemeenschapsbestel waarneembaar. Dit souvenir-album is bedoeld als een aanvulling op de vele economische en toeristische publicaties en als teken van waardering voor de bijdrage die de Antilliaanse schrijvers, dichters en musici leveren aan het beeld van de Nederlandse Antillen in het buitenland.' Ook kwam ik tegen een LP, ABC of the Antilles, uitgebracht door Fontana Special in 1969, met tumba, wals en mazurka uit de jaren vijftig en zestig. Een student, Tim de Wolf, uit Soest vond op een rommelmarkt Antilliaanse 78-toerenplaten en begon ijverig vanuit Nederland grammofoonplaten (1930-1960) te verzamelen voor een discografie. Anderen waren naarstig bezig bandjes te maken van wat ze nog konden vinden. Maar wat is er dan misgegaan met het kunstzinnig-culturele facet? Vandaag is het voor Antilliaanse schrijvers, dichters en musici een lijdensweg om hun werk gepubliceerd te krijgen, terwijl er belangstelling voor is. Een keer hoorde ik iemand opmerken dat de kunst en cultuur commercieel moeten worden gemaakt. Het commercialisering van de Antilliaanse kunst en cultuur kan een middel zijn. Een soort stimuleringsfonds kan dan opgericht worden. Men dient bereid te zijn een deel van de verkregen inkomsten uit het verkoop van kunst en cultuur produkten af te staan aan de fonds. Op die manier kunnen financiële middelen gegenereerd worden ten behoeve van het bevorderen van de kunst en cultuur op de Nederlandse Antillen. Maar voordat het zover is, moet er een flinke promotie campagne plaatsvinden waarin tevens onze klassieke folklore centraal staat. Thans lijkt het erop dat de dynamische groei van het kunstzinnig-culturele patroon uit het midden van de 20ste eeuw haar hoogtijdagen heeft gehad. Velen kunnen alleen nog maar van de prachtige Antilliaanse muziek van toen dromen. Tijdens mijn optredens op diverse Antilliaanse evenementen heb ik gemerkt dat de waardering voor onze liedjes van weleer nog steeds bestaat. Soms moest ik zelfs opzij schuiven zodat men op een elegante wijze de typisch Antilliaanse wals kon dansen (Kore Wals). Diep in de geheugen koestert men de muzikale jeugdbelevenissen. Mijn volgende CD zal Simadan als titel dragen wijden aan die onvergetelijke muziek. Bij wijze van eerbetoon aan al degenen die, vanaf de negentiende eeuw, zich hebben ingezet voor het vormgeven, ontwikkeling en behoud van de eigen identiteit van de Antilliaanse muziek. Tot nu toe waren mijn optredens en andere artistieke produkten puur uit liefde voor muziek. Rijk ben ik er niet van geworden, maar ik geniet er nog steeds van.