 |  |
Hoofdstuk 2
Eenmaal op Curaçao bleek dat onze band TNT Power daar ook bekendheid had. En al snel wist men mij te vinden. Ik werd gevraagd om in het koor van de Kathedraal van Pietermaai te zingen. Mijn nieuwsgierigheid bracht me bij The Barrett Youth Movement of the Barrett Memorial Methodist Church aan het Waaigat. De lont was aangestoken en ik had weer de smaak te pakken. Zo kwam ik terecht in het Festival Bos di Oro Curaçao 1974, georganiseerd door Promusa. Dat was een organisatie die ten doel had Antilliaanse muziek en talenten te promoten. Voor mijn deelname ging ik in de platenbak van La Bonanza Punda naar een nummer zoeken. Onder de artiestennaam William Anthony heb ik me toen laten inschrijven voor het Festival Voz di Oro Korsou 1974 met de compositie The Days Of Love. De selectie vond plaats ten huize van Oswin 'Chin' Behilia, de voorzitter van Promusa, door een achttal vertegenwoordigers van de lokale media. De jury velde haar oordeel over de wijze waarop de kandidaten zich presenteerden, met inachtneming van publieke optredens, muzikale activiteit en artistieke loopbaan. Het blad Amigoe kondigde mij aan met: 'William Anthony denkt ook hoge ogen te kunnen gooien naar een ereplaats: Het is voor mij een plezier om mee te doen. Dit is het echte begin van mijn carrière.' Dit festival werd gehouden in de maand augustus van 1974 in de Broadway Discotheek. Inderdaad het begin van een carrière waarvan ik, voor wat betreft onderscheidingen, geen spijt heb.
In de eens toonaangevende Bunny's Club van het Country Inn Hotel traden veel lokale artiesten op, maar ook buitenlandse. Daar kreeg ik een kans om mijn talenten beter te tonen. De kranten kregen er lucht van, o.a. de Beurs en Nieuwsberichten met Bea van Delden in de redactie: 'William Anthony, opkomend zanger alhoewel nog niet zo bekend, doet beslist niet onder voor andere zangers.' Tot verbazing van velen zong ik ook nog een duetje met een zangeres uit Miami, Florida. Ondanks mijn groeiende populariteit bleef ik me verzetten tegen de sappige verleiding daarvan. Zo liet ik een paar uitnodigingen voor deelname aan festivals naast me liggen. Logisch, want op onze eilanden waren er nog maar weinig mogelijkheden om het dagelijks brood met zingen te verdienen. Voor mij zou het dan ook een leuke vrijetijdsbesteding blijven, waaraan ik plezier kon beleven. Vooral dat laatste. Tijdens een reis in het buitenland met de personeelsvereniging vonden collega's het leuk dat ik optrad. Zeker ook omdat ik in 1975 één van de winnaars was geworden van het Shell Werknemers Recreatie Centrum Songfestival. Toen mijn proeftijd eindigde, was ik in 1977 opnieuw van de partij. Deze keer met meer succes. Eerst het festival Bos di Oro Korsou 1977. Een groots opgezet spektakel. Heel spannend, want de winnaars zouden met een internationaal festival in het buitenland meedoen. Bovendien was het ook één van de weinige momenten waarin lokale musici de kans kregen om samen een orkest te vormen. Deze uit vijftien man bestaande big band heeft later het hele hotel, waar het festival werd gehouden, op zijn funderingen doen schudden. Het management had blijkbaar niet verwacht dat het zo druk zou worden. In allerijl moesten nog wat extra voorzieningen getroffen worden om het toegestroomde publiek goed te kunnen ontvangen. Het was een finale met gastoptredens van artiesten van internationale allure. En toen kwam het moment van de waarheid. Plotseling werd mijn naam geroepen. Winnaar van de prijs 'zanger met beste voordracht'. Een bescheiden onderscheiding, maar ontzettend leuk. Eigenlijk had ik het niet eens verwacht! Het uitreiken van de prijzen gebeurde door de Gezaghebber en Diputado di Cultura. Enkele weken later, op 9 september 1977, werd het Shell Song Festival weer georganiseerd. Ik ben de absolute winnaar geworden.
De Amigoe schreef: 'Onder grote publieke belangstelling vond het derde Shell Zang Festival plaats. De eer ging ditmaal naar William Anthony, die met Sin Bo Amor, een compositie van Oswin Behilia, door de jury als de beste werd bevonden.'
Deze keer schreef Beurs en Nieuwsberichten: 'William Anthony is geen onbekende aan het artiestenfirmament. Hij treedt vaak op in verschillende lokaliteiten en heeft bovendien deelgenomen aan verschillende lokale zangfestivals. Enkele weken geleden werd hij uitgeroepen tot Zanger met het Beste Optreden tijdens het festival Bos di Oro Korsou 1977.'
Het ochtendblad Extra gaf in haar editie van maandag 8 augustus 1977 voor mij een extra dimensie aan het geheel: 'Het beste optreden was dat van William Anthony, de meest veelbelovende Antilliaanse zanger.'
Het personeelsblad van Shell, Nos Isla (jrg.17, 1977) liet zich niet onbetuigd en kwam met een uitgebreid artikel onder de kop: 'WILLIAM ANTHONY heeft ambities om carrière te maken.'
SI, een blad over de showbiz op Curaçao ging ietsje verder met vragenstellerij in de editie van september 1977. 'Wat is je lievelingsgerecht?' 'Spanish Steak', was mijn antwoord.
Het dagblad Nobo bleef zeer bescheiden op de achtergrond met slechts drie regeltjes en een foto, alsof ze wilden zeggen: die foto zegt meer dan veel bla bla bla, overtuig jezelf.
Op 8 oktober 1977 kwam Extra echter terug met een supplement Extra Sabatino, met een paginagrote rapportage over William Anthony. Op de voorpagina werd het artikel aangekondigd met een foto van bijna een halve pagina. In dat artikel schreef Eddy Oleana: 'Deze jeugdige zanger kreeg een "push" van Humberto Nivi en Norwien "Nochi" Willems en onmiddellijk ging de deur open om in de Bunnies Club op te treden. Al maanden treedt Anthony op in die nightclub. Toen al was duidelijk dat hij een erkende zanger zal worden.'
Door al die opschudding kwam ik met veel mensen in contact. Eén daarvan was Nita Doval [Gravin Angelique Antoinette Anita Henriette Chvalkovsky] . Ze was een 'oude rot' in het vak. Blijkbaar had ze samen met onder anderen Frank Sinatra en Ronald Reagan in haar jongere jaren op het podium gestaan en in films gespeeld. Vanwege de Tweede Wereldoorlog moest ze uit haar geboorteland Polen vluchten. Zo kwam ze uiteindelijk in Amerika terecht. Ze trouwde daar een Nederlander en ging op Curaçao wonen. Regelmatig vloog ze naar het buitenland voor haar optredens. Ook op Curaçao trad ze veel op in de verschillende hotels. Mijn ontmoeting met Nita Doval ging zeer merkwaardig. Nadat de kranten over mijn optreden tijdens het Festival Voz di Oro Korsou 1977 hadden geschreven, belde ze op en zei: 'Ik heb gehoord dat je Julio Iglesias nadoet, dat moet je niet doen, blijf jezelf.' Dat vond ik raar, want dat zou waarschijnlijk iemand anders zijn geweest. Maar het was haar eerste advies en we hebben een afspraak gemaakt bij haar thuis. Daar kreeg ik een paar instructies voor een grote podium performance. Bij haar thuis in de keuken gaf ze me aanwijzingen. Hoe een podium te betreden en hoe eraf te komen. Ze ging in de woonkamer zitten, die als theaterzaal moest dienen, en ik moest via de keuken naar het balkon, het podium, lopen. 'No, no, no', riep ze. 'You have to run on the stage, move. If you hate, hate; if you love, love.'
 |  |
Opgetild door die golf van publiciteit verscheen een nieuwe dimensie in mijn leven. Die van 'bekende Antilliaan'. Maar ja, als je in het spotlight staat, val je automatisch op. Zelfs 's nachts! Een vriend van me zei: 'Als je jouw auto voor een riant huis liet staan, gaf het een indruk dat je ergens op bezoek was of zelfs dat je daar woonde.' Maar om de spanning erin te houden besloot ik zelfstandig te gaan wonen. Ik wipte van de ene verhuizing naar de andere totdat ik een leuk stekje had gevonden. Tussen de bezigheden door heeft Pacheco Domacassé me voorgesteld aan een filmploeg. Die kwam uit Nederland om een TV-serie op te nemen. Ik kon een screentest doen en kreeg de rol van Marco in de serie Duel In De Diepte. Het was een enorme voldoening om met doorgewinterde acteurs zoals Peter Faber e.a. mijn eerste ervaring als acteur te beleven. Pacheco was blijkbaar tevreden met mijn prestaties, want we zijn goede maatjes geworden. In het weekeinde kon hij bij mij een kamertje, voorzien van een filmprojector, gebruiken om extra werk te verrichten. Tot diep in de nacht werden audities gehouden voor vrouwelijke rollen in zijn films. In Famia Kibrá verschijn ik even in beeld. Verder nam ik zangoptredens aan als het goed uitkwam. Eén van mijn succesvolle optredens was in de revue (augustus 1981) in de Cave de Neptune van het Curaçao Plaza Hotel & Casino. Over mijn optreden schreef Extra (15 augustus 1981): 'Wat onze aandacht extra heeft getrokken is de presentatie van William Anthony. Deze vocalist heeft, behalve een aangename stem, een mooie presentatie. Zijn mimiek klopt exact met de tekst van zijn liederen. Het is duidelijk te zien dat William serieuze pogingen doet en hard werkt om zich internationaal te ontwikkelen. Zijn bewegingen en presentatie zijn een goede aantekening waard en vooral ook zijn kleding. In al zijn shows is hij correct gekleed, hetgeen aangeeft dat hij over een uitgebreide garderobe beschikt. Een extra felicitatie voor deze artiest.' Meteen na de slavendans bij de opening van de revue blies ik flink leven in de show met Mundo Canta, een lied van Tito Rodriguez met een prachtig up-tempo arrangement en goed geladen tekst, een boodschap om alle wrok en verdriet te vergeten en een beter leven te leiden in het belang van de gemeenschap. We hebben zeven weken volle zalen getrokken met El Toro and Company. Dat was een recordprestatie voor een lokale show in een hotel dat bijna alleen maar buitenlandse artiesten boekte voor twee à drie weken. Onze show was een enorm succes en werd het jaar daarop zes weken lang herhaald. Bijna iedereen kwam kijken. Een minister, een gedeputeerde, mijn chef bij de Shell, Thomas Nixon, Chairman-Managing Director van Henderson NV, enkele familieleden, Patty Jo (een Amerikaanse zangeres) en veel toeristen, ze zaten allemaal in de zaal en riepen me op het podium terug. Bomvol was de tent. En buiten stond nog een rij te wachten. Avond na avond. Het grappigste was, dat tijdens de show werd aangekondigd welke vips in de zaal aanwezig waren. Misschien vonden zij dat ook zelf leuk. Patty Jo had een contract voor twee weken bij Hotel Hilton. Ze had me uitgenodigd om naar haar show te komen kijken in het Hilton Hotel. Dat deed ik dan ook. Maar ze riep me het podium op om te komen zingen met de aankondiging dat ik een fantastisch optreden had gehad in een wervelende show in het Curaçao Plaza Hotel & Casino. Dat was even schrikken! Van haar kreeg ik een lijst met zes punten waaraan ik moest werken:
en daarna: Prepare. Ze gaf me ook het adres en telefoonnummer van haar agentschap.
Een ander behaald succes in 1981 was het songfestival van Radio Korsou FM.
Het dagblad Nobo van zaterdag 31 oktober 1981:
'Absolute winnaar van het Songfestival van Radio Korsou FM is William Anthony geworden. Maandag zal Nobo met een uitgebreid verslag komen.'
Copyright © 2000 - William Anthony
All Rights Reserved
Webmaster